Dromen van Josephine Baker

Josephine Baker vocht haar hele leven tegen racisme, van geweigerd worden in hotels tot haar legendarische toespraak bij de March on Washington. Ook toen de FBI haar volgde en haar carrière instortte, bleef ze strijden. Uiteindelijk stierf ze zoals ze leefde: in de schijnwerpers, als een onverwoestbare icoon.

• In 1951 eiste Josephine Baker tijdens haar Amerikaanse tournee dat ze alleen optrad voor een gemengd publiek en dat de Jim Crow-segregatiewetten voor de duur van haar show werden opgeheven.
• Het Stork Club-incident in 1951 kostte Josephine Baker vrijwel al haar Amerikaanse contracten: columnist Walter Winchell beschuldigde haar van communisme en de FBI volgde haar zeventien jaar lang.

Josephine Baker kan geen kinderen krijgen, maar laat zich niet kennen: ze adopteert twaalf kinderen uit alle hoeken van de wereld om te bewijzen dat mensen van verschillende afkomsten in harmonie kunnen samenleven. Haar regenbooggezin op kasteel Milandes groeit uit tot een symbool van hoop, maar ook tot een financieel en emotioneel mijnenveld. Deze aflevering vertelt hoe haar utopische droom werkelijkheid werd en uiteindelijk toch afbrokkelde.

• Josephine Baker adopteerde twaalf kinderen uit onder meer Japan, Colombia en Algerije om met haar regenbooggezin te bewijzen dat mensen van verschillende afkomsten vreedzaam kunnen samenleven.
• In een brief aan een vriendin in Japan vroeg Josephine Baker letterlijk om een 'puurbloed Japanse baby' die ze kon adopteren als symbool van democratie.

Josephine Baker is allang geen danseres meer, maar een topster die Europa aan haar voeten heeft. Wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, zet ze haar roem in als dekmantel voor uiterst geheime spionagewerk. Met microfiches in haar ondergoed en onzichtbare inkt op partituren helpt ze de geallieerden en wordt ze een van de meest onverwachte helden van het verzet.

• Josephine Baker smokkelde microfiches met geheime berichten in haar ondergoed over de grens en schreef onzichtbare inkt op partituren.
• Bij een grenscontrole met Spanje wilden de soldaten alleen een handtekening van de grote Josephine Baker, waarna ze haar lieten gaan.

Ze ontsnapte aan de armoede en het racisme van Amerika, en werd in het Parijs van de jaren twintig de eerste zwarte superster. Haar bananenrokje en unieke dansstijl maakten haar tot een icoon, maar ze gebruikte haar roem ook om te strijden tegen onrecht. Dit is het verhaal van Josephine Baker, een vrouw die een leven vol tegenslagen omtoverde tot een legende.

• Op 2 oktober 1925 opende in het Théâtre des Champs-Élysées de revue 'La Revue Nègre', waar Josephine Bakers bananenrokje voor het eerst te zien was.
• Josephine Baker werd na haar optreden in Parijs 'Black Venus' genoemd, maar recensenten beschreven haar ook als 'giraf', 'slang' en 'kabouter'.

In deze aflevering hoor je een intiem portret van een moeder die anders was dan anderen. Haar bijzondere gevoeligheid voor geluid opende een venster op een eigen wereld. Een persoonlijk verhaal over waarneming, herinnering en wat het betekent om niet 'normaal' te zijn.