Kinderen van de Kerk

28 augustus 2025 · 2 minuten

Luister vanaf 28 augustus naar 'Vermist'

Misdaadjournalist Tim Liskrowaad blikt samen met Alain Remus terug op 30 jaar onderzoek naar vermiste personen. In de nieuwe HLN-podcast 'Vermist' passeren de meest opvallende en spraakmakende zaken de revue. Luister vanaf 28 augustus naar deze meeslepende reeks over onrustwekkende verdwijningen in België.

• Alain Remus was 30 jaar lang diensthoofd van de cel vermiste personen in België en behandelde jaarlijks meer dan duizend zaken.
• De zaak van de kasteelbewoners Steinsalus uit Zwingena eindigde met de conclusie dat zij vermoord waren.

In de jaren zestig tot tachtig betaalden adoptieouders enorme bedragen aan de katholieke kerk voor gedwongen adopties. Deze donaties werden niet alleen gebruikt voor onkosten, maar ook voor de aankoop van een kasteel in de Ardennen. Ondanks bewijzen blijft de kerk ontkennen dat er sprake was van kinderhandel.

• Adoptieouders betaalden in de jaren 60 tot 1 miljoen Belgische frank, een bedrag waarmee toen een huis gekocht kon worden.
• De zusters lieten zich drie keer betalen: door de geboortemoeder, de vader (soms een priester) en de adoptieouders, vaak onder het mom van donaties.

Wie draagt de verantwoordelijkheid voor de gedwongen adopties in katholiek Vlaanderen? De kerk wijst naar de autonome nonnenorden, maar slachtoffers en experts zien ook het instituut zelf als schuldige. Persoonlijke getuigenissen tonen hoe de kerk decennialang haar verantwoordelijkheid ontliep.

• Els beviel in een kelder zonder te weten wat er gebeurde, haar baby werd direct afgenomen zonder haar toestemming.
• Monseigneur Coseins stelt dat nonnen autonoom zijn en de kerk niet verantwoordelijk voor de gedwongen adopties.

In deze aflevering worden de diepe wonden blootgelegd van kinderen die gedwongen werden afgestaan in katholieke tehuizen. Lieve, Ulrich, Philippe en Peter vertellen over hun zoektocht naar hun biologische moeders en de harde waarheden die ze tegenkomen. Hun verhalen onthullen een systeem van mensenhandel dat decennialang onder het mom van liefde werd bedreven.

• Nonnen in het tehuis Tamaar toonden sommige moeders een doodgeboren baby om hen te laten geloven dat hun kind was overleden.
• Ulrichs biologische moeder leefde 25 jaar in de overtuiging dat haar kind dood was, tot hij haar zelf vond.

Deze aflevering vertelt het verhaal van moeders die in de jaren 60 tot 80 in katholiek Vlaanderen gedwongen werden hun kind af te staan. Janine werd anoniem in Frankrijk bevallen en zag haar dochter nooit meer, terwijl Ulrich ontdekte dat hij als dood geregistreerd stond maar levend werd afgestaan. Het taboe en het onrecht rond deze gedwongen adopties staan centraal.

• Ulrichs geboorteakte vermeldt hem als doodgeboren, terwijl hij springlevend werd geadopteerd via Villa Bambino in Schoten.
• Vlaamse moeders werden naar Frankrijk gebracht om anoniem te bevallen onder de naam 'Sous X', met een kruisje als moedernaam.