Als de muren konden praten

Karl Meesters blikt terug op zijn turbulente schooltijd, waarin hij op zeven scholen terechtkwam en vaak botste met het systeem. Hij vertelt hoe hij ondanks blunders, wiet en kleine criminaliteit zijn weg vond, mede dankzij de vrijzinnige sfeer op deze school. Een ontmoeting met zijn oude biologieleraar brengt een onverwacht eerlijk en warm eerbetoon aan de jongen die hij was.

• Karl Meesters liep in zes jaar tijd vier scholen; door verhuizingen waren het in totaal zeven, en hij bleef twee keer zitten.
• Als tiener stal Karl Meesters stickers van RTL TVI en verkocht die aan oude dames, zogenaamd voor Levenslijn, om er snoep van te kopen.

Chaima Saysay blikt terug op haar middelbare schooltijd in het Sint-Jozefinstituut, waar ze als meisje van Marokkaanse afkomst te maken kreeg met vooroordelen en discriminatie. Ze vertelt over een leerkracht die haar bijna naar een lagere richting stuurde en over het harde werken dat nodig was om haar plek te bewijzen. Ondanks de tegenslagen vond ze ook leraren die in haar geloofden, wat haar hielp om door te zetten.

• Chaima Saysay werd bijna ingeschreven in TSO omdat er zogenaamd geen plaats was in ASO, tot een andere medewerker ingreep vanwege haar hoge punten.
• Ze was de enige leerling met een migratieachtergrond in haar klas en kreeg opmerkingen van leerkrachten zoals 'zeker jij' toen ze goed presteerde in geschiedenis.

Chaima Saysay keert terug naar haar oude school en vertelt aan Anja over de vooroordelen die ze als kind van andere afkomst ervoer. Ze werd bijna in een lagere richting geplaatst en moest zich telkens opnieuw bewijzen. Een indringend gesprek over de kracht van doorzetten en de invloed van leraren die wél in haar geloofden.

• Chaima's hoge rapportcijfers weerhielden een inschrijver ervan haar naar het BSO te sturen, nadat een andere medewerker ingreep en haar punten controleerde.
• Leerkracht mevrouw Blomhaart dwong Chaima de klas te verlaten, omdat ze haar naam correct uitsprak in plaats van de foute uitspraak te accepteren.

Voetbalcommentator Peter Vandenbempt bouwde, samen met zijn vrouw, in de jaren 90 een huis in Beauvechain, net over de taalgrens. Kinderen waren eerst niet het plan, maar na 8 jaar kwam er toch dochter Hannah en later zoon Simon bij. De kinderen zijn intussen het huis uit en dat is even wennen. De trampoline in de tuin staat er nog, want Peter hoopt ooit op kleinkinderen. Wie doet wat in huis? Waarover wordt er gekibbeld? En hoe droomt Peter zijn toekomst?

Jelle Cleymans verhuisde onlangs naar een ander huis in zijn straat: een architectenwoning uit de jaren 80. Toch wordt zijn huis vaak tot lelijkste huis in de straat benoemd. Ondanks die status, heeft hij het huis met veel liefde voor de oorspronkelijke architect verbouwd. Binnen is er wel heel wat veranderd. Zo werd het bad uitgebroken en vervangen door een dubbele douche. Een dubbele douche? Voor iemand die alleen woont?