Van praten over de dood is nog niemand dood gegaan: 9 podcasts over het levenseinde
Je wil weten welke keuzes je zelf kan maken over je lichaam en je levenseinde, en hoe anderen dat beleven. We zochten persoonlijke verhalen over sterven, zelfbeschikking en het laatste taboe, zonder schok of belerende toon.
Ouderen willen hun afscheid bespreken, kinderen zeggen 'zo ver is het nog niet'
In Van praten over de dood is nog niemand dood gegaan zegt predikant Elie Veldman dat ouderen hun afscheid willen bespreken. Hun kinderen zeggen: 'zo ver is het nog niet'. Arts Besma noemt zichzelf 'verloskundige aan het einde van het leven' en pleit voor een sterfteplan, net zoals er een geboorteplan bestaat. Ze vertelt ook hoe een stervende patiënt in paniek tot rust kwam door het voorlezen van Psalm 23.
Het lichaam van Valère
Veerle Duflou onderzoekt in Stoffelijk wat er gebeurt met lichamen die aan de wetenschap worden geschonken. Tien jaar na het overlijden van haar partner Valère, die zijn lichaam aan de Universiteit Antwerpen naliet, volgt ze het hele traject in het anatomielab. Ze spreekt met de contactpersoon van het anatomiecentrum en ontdekt hoe donoren worden behandeld. De vijfdelige reeks beweegt tussen menselijk verlies en wetenschappelijke vooruitgang en won in 2025 de Oorkonde voor beste Vlaamse podcast in de categorie Inzicht.
Wat er nog toe doet als je weet dat je sterft
Journalist Antoinnette Scheulderman spreekt in Het Laatste Gesprek met mensen die weten dat ze niet lang meer te leven hebben. Samen verkennen ze openhartig wat het betekent om te sterven, waar ze spijt van hebben en wat ze achterlaten. De gesprekken zijn intiem en zonder omwegen.
Haar vader koos voor euthanasie, zij ging op onderzoek
Barbara Ceuleers maakte Doodgewoon nadat haar vader na een alzheimerdiagnose zei dat hij euthanasie wilde. In de reeks spreekt ze met experten, artsen en mensen die voor dezelfde vraag staan. De zoektocht van haar vader is de rode draad: wat betekent een waardig levenseinde als je zelf niet meer kan beslissen. Ze legt de complexiteit van de wetgeving bloot zonder in regels te blijven hangen.
Zonder angst voor het einde
Fotografe Lieve Blancquaert sprak met filosoof Etienne Vermeersch over zijn visie op leven en dood. In dat gesprek zegt hij geen angst voor het einde te hebben en vertelt hij over zijn wens om via euthanasie te sterven. Ook levensmoeheid en het invriezen van breinen komen voorbij. Dat gesprek werd nooit eerder uitgezonden.
Een zoon zoekt zijn vader in dagboeken en brieven
Brecht Castel gaat in deze podcast op zoek naar het verhaal van zijn vader, die jaren geleden een einde aan zijn leven maakte. Aan de hand van dagboeken, brieven en gesprekken met mensen die dicht bij hem stonden, probeert hij te begrijpen wie zijn vader werkelijk was. Centraal staan psychische kwetsbaarheid, bipolariteit en de impact van zelfdoding op een gezin. Het resultaat is een intieme reeks waarin Brecht zijn eigen herinneringen verweeft met nieuwe inzichten.
De babyboomers die hun dood niet willen overlaten aan de wet
Hansje van de Beek volgt in Dolle Mina's van de dood een groep babyboomers die, geïnspireerd door de strijd voor baas in eigen buik, nu vecht voor zelfbeschikking over het eigen levenseinde. In de serie worden ze vrijheidsstrijders én levensseindeterroristen genoemd, terwijl ze de grenzen van de Nederlandse wet opzoeken: zelfdoding is niet strafbaar, hulp daarbij wel. Aan de hand van persoonlijke verhalen en rechtszaken zoekt Van de Beek uit waar genade ophoudt en doodzonde begint.
Een eigen regie over de laatste dagen
Karin Speink kreeg in 1986 de diagnose multiple sclerose en hield sindsdien al rekening met zelfdoding. Toen haar armen en handen het begaven en ze zichzelf niet meer de gracht in kon rijden, werd euthanasie haar laatste optie. Haar vriendin Tanya van Bergen vertelt in Masterklas doodgaan: het waardige afscheid van Karin Speink hoe Speink haar naasten meenam in dat proces en er een 'masterklas doodgaan' van maakte. In de kamer was geen angst of paniek, zegt ze. Speink, die zich als journalist en activist inzette voor het recht om zelf over je dood te beslissen, prees zich gelukkig in Nederland te wonen.
De boomleeuwerik en de afgedankte fiets
Coen Verbraak praat met Hedy d'Ancona, Anna Enquist en Hans Dorstijn over aftakeling en de dood: Oud worden zonder oude zeur: drie ouderen over aftakeling en zelfbeschikking. D'Ancona, die op haar 89ste haar fiets opgaf in Amsterdam, wil dat je zelf mag beslissen over je levenseinde, los van de Nederlandse eis van ondraaglijk lijden. Dorstijn koos zijn graf op een natuurbegraafplaats nadat een boomleeuwerik er neerstreek.
