Wie is de schrijver achter het boek? 8 podcasts met auteurs over hun drijfveren en twijfels
Je hebt net een boek uitgelezen en vraagt je af wie hier eigenlijk aan het woord was. We zochten gesprekken waarin auteurs vertellen wat hen drijft, waar ze aan twijfelen en welk leven in hun verhalen doorklinkt.
De droom van een eigen boek
De host van de podcast Kom Maar Dichter droomt al haar leven van een eigen boek, maar het is er nog niet. Daarom praat ze met auteurs die die stap wél hebben gezet: wat drijft hen, hoe ziet hun schrijfproces eruit en wat hopen ze dat lezers meenemen? Elke aflevering is een intieme ontmoeting op een bijzondere plek, over verbeelding en de kracht van woorden. Geen schrijftips, wel een luisterend oor en nieuwsgierige vragen.
Op de grond, in de werkruimte
Fen Verstappen, filosoof en schrijver, gaat bij collega-schrijvers op bezoek en gaat met hen letterlijk op de grond zitten, in hun werkruimte. Daar ontstaan intieme gesprekken over het waarom van schrijven, creatieve worstelingen en de zoektocht naar de eigen stem. In Grondig Gesprek neemt ze de tijd waar andere interviews haasten, en dat levert eerlijke, soms ongemakkelijke gesprekken op.
Zestig jaar lang geloofde ze dat haar man niet echt van haar kon houden
Stefan Brijs vertelt Friedl' Lesage over het levensverhaal van zijn moeder, die met een schisis geboren werd en door haar eigen moeder aan een klooster werd afgestaan. Pas op haar 36ste sloten artsen haar gehemelte, en zestig jaar bleef ze ervan overtuigd dat haar man haar onmogelijk echt kon liefhebben. Brijs verwerkte haar hazelip eerder ook al in De Englemaker; in het gezin bleef dat jarenlang taboe. Ze koos uiteindelijk voor euthanasie en verplaatste de datum omdat die samenviel met de verjaardag van haar jongste zoon, in Schrijver Stefan Brijs over de dood van zijn moeder.
Maddy Stolk vond familiegeheimen in een dokterstas
Na de dood van haar moeder ontruimde Maddy Stolk het volgestouwde ouderlijk huis en stuitte ze op familiegeheimen. Haar vader had stiekem geluidsbandjes met zijn Indische verhalen verstopt in een dokterstas, wetende dat zij die later zou vinden. Die vondsten liggen aan de basis van haar romans over haar Indische familiegeschiedenis. In de aflevering De derde generatie Indische mensen stelt de vragen die de tweede generatie niet durfde te stellen vertelt ze Gijs Groenteman over die ontdekkingen en de vragen die ze opriepen.
Drie schrijvers over waarom ze blijven schrijven zonder publiek
Slechts 2 tot 3 procent van alle geschreven boeken wordt officieel gepubliceerd. Dija Kabba zoekt in Waarom schrijven we boeken die niemand leest? uit wat de rest drijft. Ze spreekt onder meer Zaid Rajay, die zijn autobiografie in klassiek Arabisch schreef en het manuscript drie jaar in een la bewaarde omdat hij het niet durfde te vertalen naar het Nederlands. In de Utrechtse bibliotheek liggen inmiddels 1500 ongepubliceerde manuscripten die uitgeleend worden.
Een roman die echt gebeurd zou zijn, geschreven zonder Dubai
Pieter Frans Thomése is te gast in Nooit meer slapen bij Femke van der Laan en Ellen Deckwitz. Zijn roman ‘Mijn zwager in Dubai’ gaat over een schrijver die zich voor geld laat verleiden door zijn rijke zwager om diens succesverhaal op te schrijven. Voorin het boek staat een bewijs van echtheid dat het verhaal letterlijk zo is gebeurd, maar Thomése schreef het zonder ooit in Dubai te zijn geweest. Een zin over ‘twee zwagers met een bleke huidskleur van ongeschilde asperges’ komt volgens hem letterlijk uit ChatGPT.
Afgewezen manuscript en nog drie boekenplannen
Jacques Vriens blikt op Boekfest live terug op vijftig jaar schrijverschap. Zijn eerste manuscript werd afgewezen met het advies om gewoon meester te blijven, tot Paul Biegel het boek prees en het alsnog verscheen. Voor 'Achtste-groepers huilen niet' baseerde hij zich op een leerling met leukemie, maar verving hij zichzelf als meester door een juf om afstand te scheppen. Op zijn tachtigste heeft hij nog drie boekenplannen en schreef hij het Kinderboekenweeklied.
De angsten achter het provocerende imago
Tegenover Eric Goens zet Herman Brusselmans in Brusselmans over zijn angsten en het vaderschap op latere leeftijd het provocerende imago even opzij. Hij vertelt dat hij 35 jaar niet achter het stuur zat door angstaanvallen, en dat hij pas weer ging rijden om met zijn zoontje Roman naar pretparken als de Efteling te gaan. Op zijn veertiende sloeg hij samen met zijn broer hun gewelddadige vader in elkaar. Daarna was die nooit meer agressief.
