Ouderschap
Levensverlies en lotgenotencontact voor ouders van kinderen met een beperking
Saida al Ayachi deelt hoe ze als moeder van een zoon met een verstandelijke beperking en autisme vastliep in het zorgsysteem. Ze vertelt over de kracht van lotgenotencontact met andere ouders en het belang van echt gezien en gehoord worden. Daarnaast bespreekt ze hoe levensverlies voelt en wat professionals kunnen leren van haar ervaringen.
Afl. 53 Saida al Ayachi
Opvallend
- Toen Saida's zoon op 2,5-jarige leeftijd de diagnose kreeg, overhandigde de psychiater haar alleen een handdruk en geen enkele vorm van nazorg of telefoonnummer.
- De gemeente stuurde een feestelijke brief met stickers toen Noori vier werd, maar die ging over school, iets waar hij door zijn beperking geen toegang toe kreeg.
- Deskundigen vonden zindelijkheid voor Noori onmogelijk, maar via een expertisecentrum leerde hij het toch; volgens Saida is dit een voorbeeld van te laag verwachten.
- Een moeder uit de lotgenotengroep kreeg geen vervoer naar de dagbesteding voor haar dochter, omdat haar huis 1,5 kilometer te dichtbij lag, met dagelijkse babystress tot gevolg.
- In Saida's groep zitten ongeveer twintig moeders, van wie de helft islamitisch is; zij putten kracht uit 'sabber', maar leren dat verdriet en dankbaarheid naast elkaar mogen bestaan.