Niet gezien worden? Deze 8 podcasts laten zien wat erkenning doet
Je voelt je soms onzichtbaar in je werk, je familie of je vriendengroep, en vraagt je af of erkenning het verschil zou maken. We zochten afleveringen waarin mensen vertellen hoe onzichtbaarheid ontstaat en wat het doet als iemand je eindelijk ziet.
Stil is geen desinteresse: de onzichtbare taalstoornis op kantoor
In de aflevering Taalontwikkelingsstoornis onzichtbaar op de werkvloer: maskeren en de gevolgen voor communicatie vertelt Albert Neef hoe zijn taalontwikkelingsstoornis op kantoor onzichtbaar blijft. Zelf ontdekte hij zijn TOS pas toen bij zijn dochter de stoornis werd vastgesteld. Volgens Neef camoufleren volwassenen met TOS hun taalprobleem vaak door stil te zijn of weg te kijken, waardoor collega's dat lezen als desinteresse of onkunde.
Een vrolijk kind dat elk jaar zestig plasmadonaties nodig heeft
Zorgmoeder Hanne vertelt in Onzichtbare aandoeningen: de mentale tol voor zorgouders hoe de buitenwereld alleen Romé's lach ziet, terwijl een onzichtbare immuunziekte het gezinsleven bepaalt. Haar wekelijkse behandeling vraagt jaarlijks meer dan zestig plasmadonaties. Lies, zelf onzichtbaar ziek, vertelt over het onbegrip en het moeten verantwoorden. Een moeder op school noemde Romé een superverspreider, maar door haar immuunstoornis is ze extra kwetsbaar voor ziektes van anderen.
Alice heeft officieel maar één mama
Kim en Joe wonen in Italië, waar hun huwelijk niet volledig wordt erkend. In de aflevering Strijd om erkenning van regenbooggezinnen in Italië en België vertellen ze hoe dochter Alice officieel maar één mama heeft. Joe moet een adoptieproces doorlopen om ook als ouder te bestaan. Zelfs als Kim in België zou bevallen, volgt België de Italiaanse wet, zeggen ze, en moet Joe alsnog adopteren. In 2023 gingen in België drie van de 21 buitenlandse adoptiekinderen naar holebi-koppels.
De familie van de dader, onzichtbaar naast het strafdossier
Léon Mastik en Elin Stil spreken in Bloedband de mensen die naast elk strafdossier ontbreken: de moeders, partners en kinderen van gedetineerden. Ze vertellen hoe het is om van iemand te houden die een enorm misdrijf pleegde, terwijl de buitenwereld hen mijdt. De gesprekken gaan over schuld, schaamte en liefde, en over de vraag hoe je verder leeft als je dierbare de dader is.
Afstandsmoeders die het zwijgen werd opgelegd
Robin Peters en Merel van Daalwijk van Doorn spreken in Het is niet van mij met moeders die hun kind moesten afstaan. Jarenlang kregen ze het zwijgen opgelegd. De podcast volgt hun strijd om erkenning voor wat hen is aangedaan, met persoonlijke verhalen over schaamte en schuldgevoel en de juridische en maatschappelijke kanten van hun onzichtbaarheid. De vraag die terugkeert, is wat gerechtigheid betekent voor wie zo lang niet werd gezien.
Excuses na 75 jaar: wat late erkenning doet met een nieuwe generatie
Coen Verbraak gaat in gesprek met drie jonge Molukse Nederlanders over de excuses van de Nederlandse regering, 75 jaar nadat hun voorouders in voormalige concentratiekampen als Vught en Westerbork werden ondergebracht. In de aflevering Erkenning na 75 jaar: excuus voor Molukkers wekt gemengde gevoelens vertellen ze hoe het familiezwijgen over die kille ontvangst doorwerkt en waarom het excuus gemengde gevoelens oproept. De 25-jarige Noah van Noemby spreekt twee Tanimbar-talen en zegt dat hij het huis van zijn overgrootvader zou hebben geërfd als zijn familie nooit was vertrokken.
De journalist die een slaapplek vond in een kledingcontainer
Een journalist vindt in een kledingcontainer in Venlo een laken, een dagboek en pasfoto's: de geheime slaapplek van een dakloze arbeidsmigrant. De zoektocht naar de eigenaresse leidt naar een vrouw die beweert in Polen te zijn, terwijl haar telefoon contact maakt met een Belgische zendmast. De aflevering Het recht op onzichtbaarheid van Zwermelingen gaat over wat er gebeurt als je iemand vindt die niet gevonden wil worden.
Zwanger en dakloos: de onzichtbare moeders die hun kind moeten afstaan
Dakloos en zwanger: Nina moet haar baby afstaan
