Geschiedenis
Middeleeuwse badhuizen: wassen, ontspannen en sekswerk in openheid
In de middeleeuwen was een badhuis meer dan een plek om je te wassen: het was een bruisende ontmoetingsplaats waar ook sekswerk openlijk gedijde. Wie de stoof binnen wilde, moest eerst zijn broek afgeven om te voorkomen dat hij zonder betalen vertrok. In Leuven baatten ondernemende vrouwen zulke badhuizen uit, tot strengere zeden een einde maakten aan die cultuur.
2.2 Het ondeugende middeleeuwse badhuis: “Wie binnen ging, moest eerst zijn broek afgeven”
Opvallend
- In middeleeuws Leuven moest elke bezoeker van een badhuis eerst zijn broek afgeven, zodat hij niet kon vertrekken zonder te betalen.
- De grootste gekende stoof uit de middeleeuwse Nederlanden stond in Leuven en telde maar liefst 42 kamers met namen als 'de Papagaai' en 'de Leliekamer'.
- Een badhuisuitbaatster in Brugge gebruikte een afgehakte hand van een geëxecuteerde dief in haar verwarmingsketel als magisch middeltje om meer klanten te lokken.
- In 1471 won uitbaatster Ide Vranx een rechtszaak tegen de stad Leuven na confiscatie van haar stoof, en kreeg ze haar volledige bezit terug.
- In middeleeuwse steden werd verkrachting van een prostituee streng bestraft, vaak met verbanning en een bedevaart naar steden als Milaan of Barcelona.