Natuur, klimaat & duurzaamheid
Vrijwillige CO2-compensatie: een goed idee of greenwashing?
In deze aflevering wordt de vraag gesteld of vrijwillige CO2-compensatie een goed idee is. Onderzoeksjournalist Mira Seis onthult dat maar liefst 84 procent van de carbon credits onbetrouwbaar is, waardoor bedrijven hun uitstoot nauwelijks echt compenseren. Tegelijkertijd toont filmmaker Stefane Kaas hoopvolle alternatieven zoals bosobligaties en een Nederlandse koolstofboer die het wél goed probeert te doen.
Vrijwillige CO2-compensatie: goed idee of niet?
Opvallend
- De eerste Nederlandse koolstofboer, Vriesenboer Schurz-Miedema, verkoopt carbon credits door zijn grondwaterpeil te verhogen en presenteert dit als bedrijfsondersteuning, niet als compensatie.
- Een recente studie schat dat 84 procent van alle vrijwillige carbon credits onbetrouwbaar is, slechts 16 procent levert daadwerkelijk CO2-reductie op.
- In Zimbabwe bleek een bosbeschermingsproject dat carbon credits verkocht in werkelijkheid gebruikt te worden voor trophy hunting door dezelfde projectontwikkelaar.
- Certificeerders als Vera verdienen per uitgegeven credit en mogen projectontwikkelaars zelf hun controleur laten kiezen, wat leidt tot belangenverstrengeling en lakse controles.
- In tegenstelling tot de vrijwillige markt worden emissierechten in het Europese ETS elk jaar schaarser, waardoor bedrijven gedwongen worden werkelijk te vergroenen.